همانا شما نیز چون فرشتگانِ درگاهِ ما(۷) به آنچه گفتیم سوگند یاد کردید بی آنکه به آن ایمان آورده باشید(۸) و کلام را به بازی [گرفتید](۹) مردمان را از بیش خواستن منع [داشتید] و به قناعت خواندید(۱۰) و خود را راست کردار معرفی نمودید(۱۱) تا به دروغ پیش رَوید(۱۲) مگر به بیش از آنچه برایتان مقدّر بود دست یابید(۱۳) باشد که در روز جزا [میزانِ] ایمانتان سنجیده(۱۴) آنگاه زبانهاتان میانِ شما و راست گفتاران گواه شود(۱۵) و [در آن هنگام] صورتهاتان از شرم به چغندر مانَد!(۱۶) و در محضر خدا خَجِل گردید(۱۷)

[آیاتِ ۷ تا ۱۷ از سوره ی مبارکه ی کِذبیون]

یا ایُّها الناس[۱] عاقِلی پیشه کنید[۲] و بیهوده مغضوبِ خدا مَگردید[۳] زیرا پادشاهِ جَهانیان بر مَغضوبینَش خَشم بسیار گیرَد[۴] اگر چه از بسیاری عبادت مَلول باشند[۵] و چون بر شُمایان خشم گیرَد، اریکه (ی ایرانیان) را ویران[۶] و حَرّا را بر سر محمد خراب (کُنَد)[۷] زیرا او در میانِ بَرندِگان بَرنده ترین، و بازندگانِ درگاهَش گناهکارتَرینَند[۸] و او باخت را برای خود نمی پَسَندَد اگر چه برای دیگران مُقدَّر گردانیده باشد[۹]

پ.ن: آیاتِ ۱ تا ۹ سوره ی تکبُّر

بخوانید مَرا [۱۱]
تا اِجابَت کـُنـَم شُما را [۱۲]
به شَرطِها وَ شُروطِها [۱۳]
[سوره ی اِستِجابَت، آیات ۱۱ تا ۱۳]

سوگند به شیطانِ رانده شُده
که بَر گـُفته ی خویش اُستوار ماند
و سَجده نَکرد بَر آنچه مقدّس نمی پنداشت
اگرچه خدایَش اَمر فَرموده بود . . .
و حال آنکه او هنوز به رحمتِ خدا اُمید داشت !
[سوره ی عِشقیون، آیه ی ۱۳]

از میانِ شما عاشق پیشِگان،
چه کَس عاشِق می مانَد ؟ !

[سوره ی عُشاق، آیه ی ۱۳]