جاده ها را می پایند
مردگان با امید بیداری
و زنده ها
از میان بلور سرد چشمانشان
دیوارها را
و درها را که قفل خورده اند
مباد که مرگ بی خبر یادشان کند!
فرشته ای می آید، چراغی را خاموش می کند،
چراغ خانه ی من و تو را
چه زود می روند همان ها که باید بمانند
- که چراغ خانه هامان بودند -
و ما می مانیم
هنوز
بدون حضورشان
چه دردناک،
چه غمبار.

پ.ن۱٫ خدایا! بزرگانمان را بیامرز .. باشد که ما نیز امرزیده شویم!
پ.ن۲٫ بی زحمت قبل از عبورم از پلی به باریکی مو، برایم فاتحه بخوانید