دو نفر در زندگی‌ام بی‌همتایند. یکی عشق است و دیگری ایمان، اتفاقن این یکی که ایمان است، عشق است و آن یکی که عشق است، “ایمان”.
باید به یکی‌شان یادآوری کنم که هرقدر بزرگ شده باشد و عشق یک آدم دیگری بشود باز هم ایمان من است و به یکی‌شان بفهمانم هرچقدر ایمان یک نفر دیگری باشد، عشق من است.

و بعد هم عذرخواهی کنم که این نوشته‌ها به وبلاگم ربطی ندارند!