بیچارگان دو دسته اند:
آنان که از مادّیات مالامالَند و از معنویات تُهی و دوم آنان که از معنویات سرشارَند و از مادّیات هیچ ندارند بجز قلیلی به قسم “بخورُ نمیر{!}”. دسته ی اول میبایست از مالِ دنیا و آنچه به چنگ آورده اند چشم بپوشند تا به ماوراء رسند، و آن دومین باید معنویات را کنار گـُذارده، از اخلاقیات نیز بُگذرَند تا به مالِ دنیا دست یابند !
و هر دو، باز، از بیچارگان خواهند بود !